Sociale (pragmatische) communicatiestoornis

In  de DSM-5  is de sociale communicatiestoornis als  een nieuwe classifciatie opgenomen. Deze wordt omschreven met de volgende criteria:

 A. Een sociale communicatiestoornis is een beperking in de pragmatiek (toepassen van taalgebruik in de sociale context) en wordt gediagnosticeerd op basis van de moeilijkheden in het sociaal gebruik van verbale en non-verbale communicatie in de natuurlijke leefomgeving, die de ontwikkeling van sociale relaties en het begrip over en weer negatief beïnvloeden en niet kunnen worden verklaard door beperking op het gebied van de grammatica en woordstructuur of door verstandelijke  beperking.

B. De verminderde sociaal-communicatieve mogelijkheden leiden tot functionele beperkingen op het gebied van effectieve communicatie, sociale participatie, leerprestaties en beroepsuitoefening (op één of meerdere van deze gebieden).

C. Er mag geen sprake zijn van een autismespectrumstoornis. Een autismespectrumstoornis heeft per definitie communicatieproblemen op het gebied van de pragmatiek, maar heeft daarnaast ook beperkte en herhalende patronen van gedrag en interesses en activiteiten als deel van het autismespectrum. Daarom moet een autismespectrumstoornis worden uitgesloten voordat een sociaal communicatieve stoornis wordt gediagnosticeerd.

D. Symptomen moeten vanaf de vroege kindertijd aanwezig zijn (maar kunnen pas goed duidelijk worden als sociale eisen de beperkte communicatieve mogelijkheden overschrijden).